Williams verbaast F1-wereld met oerlelijke 'Walrusneus' - terugblik

In dit artikel:

22 jaar geleden introduceerde Williams de FW26, vooral berucht om zijn radicale "walrusneus": een sterk ingekorte neus met twee opvallende slagtanden, ontworpen door aerodynamicus Antonia Terzi. Het doel was de luchtstroom rondom de voorvleugel te verbeteren (in combinatie met een twin-keel ophanging) en zo een aerodynamisch voordeel te behalen. Technisch directeur Patrick Head verdedigde het concept bij de presentatie: "Het is geen stylingoefening. We hebben een deel van de neus weggenomen om meer vrijheid voor de luchtstroom te creëren."

Aanvankelijk klonken er positieve geluiden—rijder Juan Pablo Montoya sprak over goed potentieel—maar al snel bleken de nadelen groter dan de voordelen. De slagtanden maakten het lastig om door verplichte crashtests te komen, wat leidde tot een zwaardere neus. Die extra massa verstoorde de balans en stabiliteit van de auto en maakte hem extreem gevoelig voor zijwind; het effect op de prestaties van de voorvleugel bleek minimaal. Head zou later erkennen dat het experiment mislukte: "Het was best wel een ramp," zo blikte hij terug.

In de praktijk kon Williams het seizoen 2004 niet domineren; Ferrari, Renault en BAR bleven sneller. Montoya scoorde twee podiums en een overwinning in de natte race van Brazilië, Ralf Schumacher werd nog eens tweede in Japan, maar het ontwerp leverde niet de gewenste consistentie. Na twaalf Grands Prix stapte het team terug naar een conventionele neus (bij de GP van Hongarije).

De FW26 blijft een van de bekendste designmissers in de Formule 1: een voorbeeld van hoe vernieuwing technisch goed bedacht kan zijn, maar kan falen zodra regels, veiligheidstests en real-world omstandigheden samenkomen. Het illustreert ook de risico’s waarmee teams in die periode experimenteerden om een vlucht voorwaarts te maken.