Motorische vooruitgang maar aerodynamische beperkingen: hoe McLaren’s ontwerpkeuzes de start van hun seizoen beïnvloeden

In dit artikel:

In Shanghai liep McLaren tegen een bijzonder probleem aan: twee afzonderlijke elektrische storingen aan de power unit zorgden voor uitval nog voor de start, waardoor het lastig was om de prestatieafstand tot het fabrieksteam van Mercedes eenduidig te meten. Kwalificatiegegevens gaven echter een aanwijzing: waar McLaren in Melbourne nog 0,862 seconde achter de Mercedes op pole lag, was dat verschil in Shanghai geslonken naar 0,486 seconde.

Teambaas Andrea Stella schrijft die inhaalslag vooral toe aan een beter begrip van de Mercedes-motor die beide teams gebruiken. Kleine gevoeligheden in die complexiteit hebben volgens hem grote invloed op rondetijden; McLaren haalt inmiddels meer performance uit de power unit, maar ziet nog extra potentieel. Stella benadrukt dat het gat niet alleen aan de motor ligt: in Australië was ongeveer de helft van het achterstandseffect motorgerelateerd en de andere helft te wijten aan gebrek aan grip in de bochten — een gevolg van te weinig downforce.

Technisch directeur Rob Marshall wijst op de ontwerpoverwegingen die deze situatie beïnvloeden. De McLaren MCL40 heeft een kortere wielbasis (ongeveer 12–15 cm minder) dan de Mercedes W17 (maximaal 340 cm). Die keuze was ingegeven door gewichtsbesparing (naar schatting 4–4,5 kg voordeel), onder andere door een extreem compacte versnellingsbak en chassis. Later is dat gewicht weer teruggebracht, maar niet als ballast; in plaats daarvan in prestatiebevorderende onderdelen. De keerzijde is minder ruimte voor radiateurs (ongeveer vijf inch minder) en een kleinere vloer, wat downforce en dus bochtengrip kost.

De komende races, mogelijk al vanaf Miami, moeten uitwijzen of McLaren die nadelen met aerodynamische updates kan terugwinnen en het resterende gat naar Mercedes verder kan verkleinen.