Hoe Verstappen de hoofdrol speelde in de metamorfose van Red Bull

In dit artikel:

Begin 2025 leek het binnen Red Bull de kalmte zelf: Max Verstappen startte als titelverdediger en het interne conflict tussen Christian Horner en Helmut Marko leek op de achtergrond te raken. Het doel was éénvoudig: een vijfde wereldtitel op rij. Al snel bleek echter dat de RB21 dezelfde hardnekkige problemen meezeulde als in 2024, terwijl McLaren een veel sneller pakket had ontwikkeld. Verstappen won wel in Japan en Imola, maar vooral in de zomerperiode raakte de titel ver uit zicht door de snelheid van Lando Norris en Oscar Piastri.

Een structureel knelpunt was de slechte correlatie tussen de verouderde windtunneldata en het daadwerkelijke circuitgedrag; het team moest tijdens raceweekenden regelmatig herstelwerk doen in plaats van vanaf de eerste vrije training competitief te zijn. Verstappen blonk nog in kwalificatie met extreme set-ups, maar in de races ontbrak de “sweet spot” die McLaren wel vond.

Die teleurstellende resultaten leidden tot de ingrijpende beslissing om Christian Horner te laten gaan en Laurent Mekies naar voren te schuiven. Mekies verschoof de focus van simulator- en windtunneldata naar meer gewicht voor de rijdersfeedback. Dat gaf Verstappen meer invloed: met een vloerupdate in Monza en toestemming voor een gedurfde balanskeuze pakte hij een overtuigende zege en zette een spectaculaire inhaalrace in. Uiteindelijk miste hij de titel met slechts twee punten.

Belangrijker dan het gemiste kampioenschap is dat Red Bull door de nieuw ingezette werkwijze sneller kon ingrijpen en stabieler presteerde. De intensere rol van Verstappen (en ook input van Isack Hadjar en Yuki Tsunoda tijdens vrije trainingen) helpt bij het ontwikkelwerk en moet het team sterker maken richting de grote reglementswijzigingen van 2026.