Hoe Newey McLaren inspireerde voor de dominante 2025-auto
In dit artikel:
Paolo Filisetti van RacingNews365 licht de ontwerpoplossingen achter McLarens dominante MCL39 uit en verklaart waarom de Woking‑bolide in 2025 beide wereldtitels veroverde maar niet feilloos was. McLaren sloot het seizoen af met 833 punten en pakte voor het tweede jaar op rij de constructeurstitel. De MCL39 bleek de meest geslaagde interpretatie van het ground‑effectconcept dat sinds 2022 de Formule 1 bepaalt: het team loste enkele van de meest hardnekkige nadelen daarvan aanpakt, zoals porpoising en chronisch onderstuur, door radicale ontwerppistes uit te proberen.
Onder leiding van Rob Marshall (met Mark Ingham als Chief Designer, Neil Houldey als Head of Engineering en Peter Prodromou als Head of Aerodynamics, bijgestaan door Giuseppe Pesce) koos McLaren bewust niet‑conservatief voor ingrepen die het aerodynamische drukcentrum en de voertuigdynamica anders beheersten. Belangrijke maatregelen waren een onconventionele plaatsing van het stuurhuis (voor het chassis maar binnen het voorste bevestigingspunt van de onderste driehoek) en een zeer steil geplaatste bovenste draagarm van de voorwielophanging, met het achterste bevestigingspunt ver naar achteren. Daardoor ontstond een extreem aerodynamisch stabiel platform dat concurrenten moeilijk konden kopiëren tijdens het seizoen.
Diezelfde extremen brachten echter compromispunten. Door de specifieke voorwielgeometrie rapporteerden zowel Lando Norris als Oscar Piastri aanvankelijk een 'gevoelloze' voorkant: het instuurgevoel miste directheid. In Oostenrijk rolde McLaren een aangepaste voorwielophanging uit; Norris vond dat een verbetering, Piastri bleef bij het originele pakket. Die uiteenlopende voorkeuren droegen ertoe bij dat de coureurs niet altijd evenveel voordeel uit de auto konden halen, waardoor Max Verstappen en Red Bull vanaf de Grand Prix van Italië tot kort voor het einde nog een kans hielden in de strijd om de coureurstitel.
Een ander risico werd pijnlijk duidelijk in Las Vegas: McLaren koos daar een extreem lage bodemafstelling, in de veronderstelling dat het stratencircuit egaal was. Door onderschatte oneffenheden ontstond extra porpoising en overmatige slijtage van de plank; beide MCL39's werden na de race gediskwalificeerd. Filisetti wijst ook op de invloed van Adrian Newey: Marshall — die lang zijn rechterhand was — past diens filosofie toe, maar McLarens uitvoering ging verder dan louter voortbouwen op de MCL38.
Kortom: de MCL39 combineerde baanbrekende aerodynamische en mechanische keuzes die McLaren de overmacht van 2025 brachten, maar diezelfde extremen legden ook beperkingen en kwetsbaarheden bloot — vooral in aanpasbaarheid aan rijstijlen en bij wisselende baancondities.