Brundle typeert Monaco: "Bloed uit je handpalmen"

In dit artikel:

Martin Brundle, die tussen 1984 en 1996 in de Formule 1 reed en tien keer in Monaco startte (beste resultaat: tweede in 1994), blikt terug op hoe fysiek uitputtend de Grand Prix van Monaco vroeger was. Op het smalle stratencircuit van Monte Carlo moesten coureurs destijds met een traditionele pook schakelen en zonder stuurbekrachtiging bochten nemen, wat de race extreem zwaar maakte. Brundle zegt dat ze in een wedstrijd zo’n 3.000 keer schakelden en dat “het bloed letterlijk uit je handpalmen” liep; handen werden met ducttape of pleisters beschermd tegen het schuren.

Tegen het eind van de jaren tachtig en begin jaren negentig kwamen hulpmiddelen zoals semiautomatische versnellingsbakken en stuurbekrachtiging in opkomst, wat de fysieke belasting gedeeltelijk verlichtte. Toch benadrukt Brundle dat Monaco ook in de moderne tijd niet licht is: de hoge snelheden, de krappe ruimte en het feit dat één fout meteen race-einde betekent houden het circuit meedogenloos. Volgens hem is racen in Monaco “zwaar” gebleven, ongeacht generatie auto’s.

Deze week staat de Grand Prix van Monaco opnieuw op de kalender, een unieke en traditionele uitdaging binnen het seizoen. Door het bijzondere karakter van het circuit kunnen de omstandigheden kansen creëren voor verschillende rijders — onder wie de huidige favoriet Max Verstappen — en blijft Monaco een gespreksonderwerp voor analisten als Tim Coronel, Ruud Dimmers en Joris Mosterdijk.