Auto Verstappen als lichtend voorbeeld voor F1-dieet

In dit artikel:

Formule 1-teams staan dit seizoen voor een grote gewichtsuitdaging. Het minimumgewicht van de auto’s is verlaagd van 798 naar 768 kilo, terwijl de elektrische component van de krachtbron juist meer vermogen levert. Aan de vooravond van de eerste race woog vrijwel geen enkele auto al het minimum, waardoor teams voortdurend zoeken naar manieren om kilo’s te besparen zonder betrouwbaarheid of prestaties op te offeren.

McLaren probeerde dat onder meer met een opvallend korte wielbasis. De reglementaire maximumlengte is teruggebracht naar 3400 millimeter, maar de MCL40 heeft een wielbasis van slechts 3250 millimeter. Een kortere auto vereist minder materiaal en kan daardoor relatief eenvoudig gewicht besparen. De keerzijde is dat er minder ruimte overblijft voor aerodynamische oppervlakken. Dat leidde bij McLaren in de eerste fase van het seizoen tot een minder goede balans en minder neerwaartse druk dan bij de concurrentie.

Gewichtsbesparing gebeurt daarnaast vooral door onderdelen slimmer te ontwerpen. Magnesium, dat vroeger in sommige componenten werd gebruikt, is vanwege het brandgevaar verboden. Tegenwoordig proberen teams materiaal alleen daar toe te passen waar het constructief nodig is, bijvoorbeeld in wielnaven, fusees en composietonderdelen. Elk lichter onderdeel moet uitgebreid worden getest om zeker te zijn dat het dezelfde belastingen aankan. Vooral bij onafgeveerde massa, zoals wielen, remmen en wielophanging, is dat ingewikkeld.

Red Bull laat zien hoe teams gedurende het seizoen gewicht kunnen winnen. Aerodynamische updates zijn daar ook gebruikt om onderdelen lichter te maken, waardoor prestaties en efficiëntie tegelijk verbeteren. Volgens de technische uitleg kan tien kilo gewichtsbesparing, afhankelijk van het circuit, ongeveer drie tot vier tienden van een seconde per ronde opleveren. Het ‘dieet’ bestaat daarom niet uit één grote ingreep, maar uit tientallen kleine verbeteringen waarbij iedere gram telt.